دل من تنگ تر از ابر بهار
راه من دشت پر از شب بو هاست
با نگاهی پر شرم
من بدنبال نگاهی هستم
که پلی بین من و شرم نگاهم باشد
و من اینبار سکوتم پر بار
و نگاهم پر خواب!!!
شادم که در شرار تو می ســــوزم شــادم که در خیـال تو می گریم
شادم که بعد وصل تو باز ایـنــسان در عشـــق بی زوال تو می گریم
پنداشتی که چون ز تو بگســستم دیگر مرا خیـال تو در ســر نیست
اما چه گویــمت که جز این آتـش بر جان من شــــراره ی دیگر نیست
شبـــها چو در کنـــاره ی نخلســـتان کارون ز رنـج خود به خروش آید
فریـــــــاد های حســرت من گویی از مــوج های خسـته به گوش آید
شـــب لحظه ای به ساحـــــل او بنشــین تا رنـج آشــــکار مــرا بینی
شـــب لحظه ای به ســـــایه خود بنـــــگر تا روح بی قـــــرار مرا بینی
من با لبــــــان سرد نســــیم صــبح ســـــر می کنم تــــــرانه برای تو
من آن ســــتاره ام که درخشــــانم هر شــب در آســـمان سـرای تو
غم نیست گر کشـــیده حصاری سخـــت بین من و تو پیکـر صحرا ها
من آن کبوتــــرم که به تنـــــهایی پر میکشـــم به پهـــــنه ی دریــاها
شادم که همچوشاخه خشـکی باز درشعله های قهر تو می سوزم
گویی هـنـــــوز آن تن تـبـــدارم کز آفتـــــــاب شهـــــر تو می ســـوزم
در دل چگـــونه یــــــاد تو میـمیرد یـــــاد تو یاد عشق نخستین است
یــــــاد تو آن خـــزان دل انگـیز است کاو را هـزارجـلوه ی رنگین است
بگــذار زاهـــــدان ســیه دامـــان رســـوای کــوی و انجــمنم خـــوانند
نــــام مـــــرا ننــــگ بیـــــالایـند ایــــنان که آفریــــده ی شـیــــطانـنــد
اما مــن آن شکـــــوفه ی اندوهـم کـز شاخـــه های یـاد تو می رویم
شبــــها تـــو را به گوشــــه ی تنــهایی در یـاد آشـنای تو می جویم
