آسمان همچو صفحه ی دل من روشن از جلوه های مهتاب است
امشب از خواب خوش گریزانم که خیال تو خوشتر از خواب است
خیره بر سایه های وحشی بید می خزم در سکوت بستر خویش
باز دنبال نغمه ای دلخواه می نهم سر به روی دفتر خویش
تن صد ها ترانه می رقصد در بلوز ظریف آوایم
لذتی ناشناس و رویا رنگ می دود همچو خون به رگهایم
آه......گویی ز دخمه ی دل من روح شبگرد مه گذر کرده
یا نسیمی در این ره متروک دامن از عطر یاس تر کرده
بر لبم شعله های بوسه ی تو می شکفد لاله ی گرم نیاز
در خیالم ستاره ای پر نور می درخشد میان هاله ی زار
ناشناسی درون سینه ی من پنجه بر چنگ و رود می ساید
همره نغمه های موزونش گوئیا بوی عود می آید
آه......باور نمی کنم که مرا با تو پیوستنی چنین باشد
نگه آن دو چشم شور افکن سوی من گرم و دلنشین باشد
بی گمان زان جهان رویایی زهره بر من فکنده دیده ی عشق
می نویسم به روی دفتر خویش ((جاودان باشی ای سپیده ی عشق))
****************
ترا می خواهم
بیا ببین که چه شب ها، نخفته ام بی تو
به هیچ کس غم دل را، نگفته ام بی تو
همیشه سایه ی من بودی و خدا داند
که هیچ شهر و دیاری، نرفته ام بی تو
در این بهار غم افزا که سرد و خاموشم
چو آسمان خزان، دل گرفته ام بی تو
به این امید که شاید، تو مهربان گردی
به انتظار مه و سال و هفته ام بی تو
تو ابر باروری، من گیاه تشنه و خشک
به من ببار، که از دست رفته ام بی تو
تو آفتاب منی، روی خود متاب از من
که روی خویش زهر کس،نهفته ام بی تو
