من در آغوش شب ، در کنار تاريکي ها زيسته ام و هستيم را در نبض ستاره نفس کشيده ام و بودنم را با تو معنا کرده ام .

گام هاي سنگين شب بر قلب تنهايم ردپايي از تاريکي بر جاي گذاشته و بر وجودم توشه اي از خاموشي هديه کرده است و مرا در خويشتنم با تو رها کرده است .

من در ديار شقايق ها ، عاشق عاشق بودن شده ام و جامي از شقايق مي سازم که در آن جرعه جرعه روح عشقت را بنوشم و جامه اي به رنگ دوست داشتنت به تن پاييزي ام مي پوشانم .

من در ديار ستاره ، به دنبال ستاره ات سرگرداني هستم تا به ابد ، مي خواهم بال به بال نسيم ، دوست داشتنت را نوازش کنم ، مي خواهم خداي بودنت را سجده کنم و براي لحظه لحظه نبودنت آرام آرام هستي تهي را از تو وداع گويم.

آري نازنينم خواستن و دوست داشتن جرم اين قلب تنها نيست اما تقدير اين نوشته ي منحوس آسماني ،مرا اگر به جرم دوست داشتنت به دار جدايي محکوم کرد بدان که :

تا زماني که ستاره نفس مي کشد ، تا زماني که شقايق ريشه ي عشق دارد ، تا زماني که سحر طلوع خورشيد دوست داشتن را نويد مي دهد دوستت خواهم داشت وتا به ابد به يادت مي مانم حتي زماني که نه تو را دارم و نه خويشتنم را.......