روزکه می رود تا خورشید را در گهواره شب بگذارد؛ رایحه شببوی یاد ؛شبانه ام را می گیرد و...کویری سوزان لبانم را ،سخت هوای بوسه های عاشقانه رش زده می نشاند.
این می شود که دلم غنج می زند برای دیدار و می شوم یار و... می شوم تو!
می شوم تو و می شوم "خلاصه خوبیها ".......می شوی قطره های بارانی که روحم را راهی می کنی تا بهار و وام از بارش بی وقفه تو می گیرم و می شوم خنکای آ بی آرامش و برتنت شبنم می زنم...
بیگاه صبحی صادق از شانه هایت سر می زند و .....جانم در هوای خواستنت پر می زند... همه ام می شود بوسه هایی که عطر شانه های تو را می گیرند و در آسمان همیشگی عشق تو کبوترانی درخود اسیرند........ اصلا همه ام لبریز همین بیگاه می شود ؛ مثل همان ناگاهی که نمی دانی چه ات شده است ،....... تنها می دانی که... عاشق شده ای
به پایت سـرنهادم تا سـروسـامان من باشـی
به راهت جان فدا کردم مگرجانان من باشی
به سـوزمن نمیسـازی که با من همنواگردی
زدردم نیســتی آگـــاه تا درمان من باشــــی
بـــه دریـای محبت پانهــادم بــرسـرهســتی
بـدین سـوداکه دریای من وطوفان من باشـی
مرا شـد طاق ابروی تو محراب دعا، زآنرو
که همچون اشک، بالای صفوژگان من باشی
ترا آلـوده دامـن دیگــران خواهندومن خواهم
چوشبنم پاک وچون گل تازه دردامان من باشی
شـد ازشیرین وتلـخ زندگی عشقت مراحــاصل
نشــد از شـوربختـی گـوهــرغلطان مـن باشـی
دراین وادی که با من سایه ی من سر،گران دارد
چه ســازم تا دلیــل روح سـرگـردان من باشـی؟
