که آفتاب صداقت را به میهمانی گلهای باغ می آورد

 و گیسوان بلندش را به باد می داد

 و دست های سپیدش را به آب می بخشید

و شعر های خوشی چون پرنده ها می خواند

گر باران بودم انقدر می باریدم تا غبار غم را از دلت پاک کنم

اگر اشک بودم مثل باران بهاری به پایت می گریستم

اگر گل بودم شاخه ای از وجودم را تقدیم وجود عزیزت میکردم

 اگر عشق بودم آهنگ دوست داشتن را برایت مینواختم

ولی افسوس که نه بارانم نه اشک نه گل و نه عشق

اما هر چه هستم دوستت دارم......

سیب سرخی به من بخشید و رفت ....

                                             سافه ی سبز دلم رو چید و رفت ...

                                                                                   عاشقی های منو باور نکرد

                                          عاقبت بر عشق من خندید و رفت ...

اشک در چشمان سرخم حلقه زد

                                          بی مرووت گریه ام رو دید و رفت ....

                                                                              چش ازم بکندو دل از من بچید

                                           حال بیمار مرا فهمید و رفت ...

 با غم عشقش مدارا می کنم

                                          گرچه بر زخمم نمک پاشید و رفت...

                                                                                             ...................

به تقاص چه گناهی بايد اينجوری بسوزم                   
واسه ی يه اشتباهی چه اومد به حال و روزم
مگه من چه كرده بودم كه چنين شكسته قلبم
اه از اين خيال چشمات كه منو گرفته از من
رسم اين دوره زمونه شده عاشق كشی ما
بيچاره عاشق خسته كه شده تارك دنيا
حالا باز حرفای مردم ميشينه توی خيالم
كی ميشه دل بسوزونی تو برای حال زارم
هميشه تو رو تو خوابها توی رويا ها می بينم
برای يه لحظه ی ناب تو ی آغوشت می شينم
ولی اين فقط يه خوابه منم و يه دل خسته
به خدا كه چشم به راتم پشت اين درای بسته

سلام به همه دوستان گلم

۲۰ دی تولدمه خوشحال میشم همتونو ببینم

                                       **********************************

بعد از عمری یافته ام زندگی را ، عشق را ، بودن را

دستانم خالیست ولی قلبم پر از عشق توست

چشمانم گرسنه ی لطف توست

ببخش اگر کمم و اگر ناتوانم

عشق را با تو آموختم و با تو میخواهم

در فکر خود پرسه میزنم جز تو نامی نیست

در قلب خود می گردم جز تو نامی برش نیست

دستانم فقط جایگاه دستان توست

چشمانم فقط به دنبال چشمان توست

زندگی را فقط برای تو میخواهم ای بهترینم

و بودن فقط با تو معنا می یابد ای زیباترینم

و چه زیباست روز تولد

روز تولد عشق

                                                         *******************************

اینم از کیک تولدم

 امروز از پشت شیشه قلبم

 باغچه شبنم زده کنار حیاط را نگاه می کردم

گنجشکها شکوفایی یاسها را جشن گرفته بودند

و زیرکانه به اندیشه های ترد ومرطوب شبنم نوک می زدند

به راستی که چه یاسهای زیبایی هستند!

یاسهای سپیدی که درروز تولد من

 از بطن غنچه های شاداب متولد شده اند ...

عشق من

 این یاسهای سپید را قبل از به تماشا نشستن خزان به تو تقدیم می کنم

زندگیت به شادابی وسپیدی گلهای یاس باد

برای تویی که تنهایی هایم پر از یاد توست

ای تنها بهانه برای زنده بودنم ، نفس کشیدنم دوستت دارم .... ای امید و آرزوی من ، دنیای من دوستت دارم.................. ای تو به زیبایی یک گل سرخ ، به پاکی یک چشمه زلال ، به لطافت باران بهار دوستت دارم........... ای تو فصل بهارم ، همیشه یارم ، همدم این دل پاره پاره ام دوستت دارم....... ای تو آرامش وجودم ، همه بود و نبودم ، هستی و تار و پودم دوستت دارم..... ......... .....ای تو طلوع زندگی ام ، ناجی لب تشنگی ام دوستت دارم............ ای تو عشق زندگی ام ، همیشگی ام ، ماندنی ام دوستت دارم.... دوستت دارم و خواهم داشت ای که تو لایق این دوست داشتنی .............. عاشقت می مانم و خواهم ماند ای که تو لیلی این دل دیوانه ای........... به خاطرت جانم را ، زندگی ام را ، فدایت می کنم ، نثارت میکنم .............. دوستت دارم که چشمهایم را قربانی نگاهت میکنم .... اگر می گویم که دوستت دارم از ته دلم می گویم ، از تمام وجودم می گویم! باور کنی ، باور نکنی یک کلام! دوستت دارم............ به خدا خیلی دوستت دارم

 مث اون موج صبوري که وفا داره به دريا
تو مهي مثل حقيقت،مهربوني مث دريا


تو مث اون گل سرخي که گذاشتم لاي دفتر
مث اون حرفي که ناگفته مي مونه دم آخر

تو مث بارون عشقي روي تنهايي شاعر
تو همون آبي که رسمه بريزن پشت مسافر

تو مث يه سر پناهي واسه عابر غريبه
مث چشماي قشنگي که تو حسرت يه سيبه


مث قصه هاي زيبا پري از خواباي رنگي
حيفه که پيشم نمونن چشاي به اين قشنگي

پر نازي مث ليلي پر شعري مث نيما
ديدن تو رنگ مهره رفتن تو رنگ يلدا

بيا مث اون کسي شو که يه شب قصد سفر کرد
ديد يارش داره مي ميره موندش و صرف نظر کرد

روزکه می رود تا خورشید را در گهواره شب بگذارد؛ رایحه شببوی یاد ؛شبانه ام را می گیرد و...کویری سوزان لبانم را ،سخت هوای بوسه های عاشقانه رش زده  می نشاند.

این می شود که دلم غنج می زند برای دیدار و می شوم یار و... می شوم تو!

می شوم تو و می شوم "خلاصه خوبیها ".......می شوی قطره های بارانی که روحم را راهی می کنی تا بهار و وام از بارش بی وقفه تو می گیرم و می شوم خنکای آ بی آرامش و برتنت شبنم می زنم...

بیگاه صبحی صادق از شانه هایت سر می زند و .....جانم در هوای خواستنت پر می زند... همه ام می شود بوسه هایی که عطر شانه های تو را می گیرند و در آسمان همیشگی عشق تو کبوترانی درخود اسیرند........ اصلا همه ام لبریز همین بیگاه می شود ؛ مثل همان ناگاهی که نمی دانی چه ات شده است ،....... تنها می دانی  که... عاشق شده ای

به پایت سـرنهادم تا سـروسـامان من باشـی

                             به راهت جان فدا کردم مگرجانان من باشی

به سـوزمن نمیسـازی که با من همنواگردی

                             زدردم نیســتی آگـــاه تا درمان من باشــــی

بـــه دریـای محبت پانهــادم بــرسـرهســتی

                             بـدین سـوداکه دریای من وطوفان من باشـی

مرا شـد طاق ابروی تو محراب دعا، زآنرو

                             که همچون اشک، بالای صفوژگان من باشی

ترا آلـوده دامـن دیگــران خواهندومن خواهم

                            چوشبنم پاک وچون گل تازه دردامان من باشی

شـد ازشیرین وتلـخ زندگی عشقت مراحــاصل

                            نشــد از شـوربختـی گـوهــرغلطان مـن باشـی

دراین وادی که با من سایه ی من سر،گران دارد

                           چه ســازم تا دلیــل روح سـرگـردان من باشـی؟

سلام به همه دوستان گلم امیدوارم حال همتون خوب باشه

ببخشید من دیر بهتون سر میزنم متاسفانه شدیدا درگیرم و نمیرسم

دلم واسه همتون تنگ شده دوستون دارم فرصتی پیش بیاد حتما بهتون سر میزنم  

تو در چشم من همچو موجی

                    خروشنده و سرکش و مست

                                که هر لحظه ات میکشاند به سویی

             نسیم هزار آرزوی فریبا

تو موجی

                تو موجی و دریای حسرت مکانت

                                          پریشان رنگین افقهای فردا

                             نگاه مه آلودی دیدگانت

تو دایم به خود در ستیزی

                         تو هرگز نداری سکونی

                                           تو دایم ز خود می گریزی

                      تو آن ابر آشفته نیلگونی

چه میشد خدایا .....

                       چه میشد اگر ساحلی دور بودم ؟

                                 شبی با دو بازوی بگشوده ی خود

تو را می ربودم .....

                                   تو را می ربودم

 آسمان همچو صفحه ی دل من روشن از جلوه های مهتاب است

                                       امشب از خواب خوش گریزانم که خیال تو خوشتر از خواب است

                            خیره بر سایه های وحشی بید می خزم در سکوت بستر خویش

باز دنبال نغمه ای دلخواه می نهم سر به روی دفتر خویش

                          تن صد ها ترانه می رقصد در بلوز ظریف آوایم

                                          لذتی ناشناس و رویا رنگ می دود همچو خون به رگهایم

                          آه......گویی ز دخمه ی دل من روح شبگرد مه گذر کرده

یا نسیمی در این ره متروک دامن از عطر یاس تر کرده

                          بر لبم شعله های بوسه ی تو می شکفد لاله ی گرم نیاز

                                          در خیالم ستاره ای پر نور می درخشد میان هاله ی زار

                          ناشناسی درون سینه ی من پنجه بر چنگ و رود می ساید

همره نغمه های موزونش گوئیا بوی عود می آید

                          آه......باور نمی کنم که مرا با تو پیوستنی چنین باشد

                                        نگه آن دو چشم شور افکن سوی من گرم و دلنشین باشد

                        بی گمان زان جهان رویایی زهره بر من فکنده دیده ی عشق

می نویسم به روی دفتر خویش ((جاودان باشی ای سپیده ی عشق))

                                                       ****************

ترا می خواهم

بیا ببین که چه شب ها، نخفته ام بی تو

به این امید که شاید، تو مهربان گردی

تو ابر باروری، من گیاه تشنه و خشک

بگذار ، كه بر شاخه اين صبح دلاويز
بنشينم و از عشق سرودي بسرايم .
آنگاه ، به صد شوق ، چو مرغان سبكبال ،
پر گيرم ازين بام و به سوي تو بيايم

خورشيد از آن دور ، از آن قله پر برق
آغوش كند باز ، همه مهر ، همه ناز
سيمرغ طلايي پرو بالي ست كه – چون من –
از لانه برون آمده ، دارد سر پرواز

پرواز به آنجا كه نشاط است و اميدست
پرواز به آنجا كه سرود است و سرورست .
آنجا كه ، سراپاي تو ، در روشني صبح
روياي شرابي ست كه در جام بلور است .

آنجا كه سحر ، گونه گلگون تو در خواب
از بوسه خورشيد ، چو برگ گل ناز است ،
آنجا كه من از روزن هر اختر شبگرد ،
چشمم به تماشا و تمناي تو باز است !

من نيز چو خورشيد ، دلم زنده به عشق است .
راه دل خود را ، نتوانم كه نپويم
هر صبح ، در آيينه جادويي خورشيد
چون مي نگرم ، او همه من ، من همه اويم !

او ، روشني و گرمي بازار وجود است .
در سينه من نيز ، دلي گرم تر از اوست .
او يك سرآسوده به بالين ننهادست
من نيز به سر مي دوم اندر طلب دوست .

ما هردو ، در اين صبح طربناك بهاري
از خلوت و خاموشي شب ، پا به فراريم
ما هر دو ، در آغوش پر از مهر طبيعت
با ديده جان ، محو تماشاي بهاريم .

ما ، آتش افتاده به نيزار ملاليم ،
ما عاشق نوريم و سروريم و صفاييم ،
بگذار كه – سرمست و غزل خوان – من و خورشيد :
بالي بگشاييم و به سوي تو بياييم .

بگذار پیکر خسته ام در آغوشت گم شود

تا عمق صداقت رنجدیده ام را در وجودت حس کنی

و باور کنی هنوز هم نگاهم دست به دامان گلهای سرخیست که زمانی در باغ آرزوهایم کاشتی

خیلی سخته که بغضی داشته با شی اما نخوای کسی بفهمه

خیلی سخته که عزیز ترین کست ازت بخواد فراموشش کنی

خیلی سخته که سالگرد آشنایی با عشقت رو بدون حضور خودش جشن بگیری

خیلی سخته که روز تولدت همه بهت تبریک بگن جز اونی که فکر میکنی به خاطرش زنده ای

خیلی سخته غرورت رو به خاطر یه نفر بشکنی بعد بفهمی دوستت نداره

خیلی سخته که همه چیز رو به خاطر یه نفر از دست بدی اما اون بگه دیگه نمی خوامت

خیلی سخته عاشق کسی باشی اما اون تو رو نخواد

خیلی سخته ......

به من گفتی که دل دریا کن ای دوست همه دریا از آن ما کن ای دوست دلم دریا شد و دادم به دستت مکش دریا به خون پروا کن ای دوست

ای جوی بیا به هم هم آوا گردیم 

یک بار دیگر در دلم چون بانگ رندان می رسی همچون کلید عاشقی بر قفل زندان می رسی

آوای مستان می شوم یک پرده عصیان می شوم خندان و گریان می شوم از راه مهمان می رسی

نورم تویی شورم تویی مقصود و منظورم تویی خورشید را پیوسته در چاک گریبان می رسی

در قلب ما جاکرده ای جانا چه غوغاکرده ای با روح بارانی خود در این بیابان می رسی

روئیده در خاکسترم امشب گلی بر پیکرم من چون کویری تشنه ام مانند باران می رسی

برای تنهایی هایم می نویسم...برای سکوت و بغض فراموش شده قلبم می گویم و در نامه هایم که بوی عشق می دهد

تا من و تو در کنار هم باشیم و آرزوی خواب معصومانه را با خود به سپیدترین رویای عشقمان ببریم.


از آخرین غزلی که برایت سرودم تا عشق نهفته تو تا ابد نامت را بر دروازه قلبم خواهم نوشت و تو تنها معبد پاک

وجودمی که از آسمان دلت به سوی من پر کشیدی...دیگر صدایم آهنگ و موسیقی تو نیست تا گوش دهی و به جرم

ای عشق گاه دور من ...شکستن من مهم نبود ،مهم تو بودی نه من

بی انتها به خواب می روم و رویای تو را می بینم...با تو خواهم خندید...و قلب سوخته ام را به تو هدیه خواهم دادم.

اگر دوباره به افتخارت آمدم سرنوشت مرا به سوی تو خواند ولی اشک هایم بی جواب ماند....

به خود خندیدم از تنهایی...تو ندانستی همانطور که من ندانستم...گریستم و از وجودت به آرامی پر کشیدم و تا انتهای

بی پایان پرواز خواهم کرد...حتی زمانی که با احساس بی احساسم بمیرم باز هم مرگ نمی تواند تو را از قلب کهنه ام بگیرد

ای کاش هیچ وقت پاییز قلبت را نمی دیدم...و ای کاش و هزاران کاش دیگر ....

از این پس خواهم سوخت بی تو و خواهم مرد و بر سنگ قبرم بنویسید : زمانه او را از خانه مهر بیرون کرد و

سکوت هم آوازش بود و عمق وجودش لبریز از تو بود

وجودت را ترک کردم ناخواسته و بی صدا...اما زمانی به سراغت آمدم که دیگر برایت مرده بودم

و تو برمودای عشق من بودی و من آسمان دلت...اشتباه بود و بس افسرده ام...

بر سنگ های رودخانه قلبت بنویس جرم ترک وجودت مرگ است...

مجازات من این بود و باز هم بس است مرا از این عاشقی، برای وجود تو گفتم تا بدانی که سال هاست مرده ام

و خواهم گفت سنگ غرورم را تو شکستی اما هرگز به خود اجازه شکستن سنگ غرورت را ندادم

و خواهم گفت که صدای غریبت مرا از آخرین دریچه قلبت بیرون ساخت و بر گشتم تا بدانی که هر کجای دنیا زندگی کنم

بر روی آخرین برگ زندگیم خواهم نوشت:پایان

مسافر غریبه، یه راه بی عبورم

                                   میخوام برم گم بشم،اینجا دیگه نمونم

هوای اینجا واسه،نفس کشیدن کم

                                       برای زخم کهنه، رها شدن مرهم

دل من از غروب اینجا داره می گیره

                                  خورشید اینجا توی دستای شب اسیر

عشق همیشه ناجی پیدا نمیشه اینجا

                                   بی شوره زارنمیشه، دل بزنی به دریا

مسافر غریبه یه راه بی عبورم

                                  میخوام برم گم بشم،اینجا دیگه نمونم

هوای اینجا واسه، نفس کشیدن کم

                                      برای زخم کهنه، رها شدن مرهم

یه روزمیادهمون که دلم هواش وداره

                                    یه آسمون ستاره، برای من می یاره

مسافر غریبه ، یه راه بی عبورم

                                  میخوام برم گم بشم، اینجا دیگه نمونم

هوای اینجا واسه، نفس کشیدن کم

                                      برای زخم کهنه، رها شدن مرهم

                                           کاش وسعت قلبم را می دانستی

                            من به انتظارت ميمانم حتي اگر اين انتظار ماهها به طول انجامد                     

عشق  يعني سر زمين پاك من   

             عشق  يعني  لحظه  بيداد  من

عشق يعني ليلي ومجنون شدن          

             عشق يعني وامق و عذرا شدن

عشق يعني مسجد الاقصي من 

             عشق  يعني كودك فرداي  من

عشق  يعني  كلبه  دل  ساختن   

             در   قمار   زندگي  جان   باختن

عشق يعني چشمهاي پر زخون  

             درد  و  غم  يكجا  بهــم آميختن

 عشق  يعني  دردهاي  بيشمار       

             گريه كردن ,سوختن, افروخـتن

 عشق  يعني  كعبه  اسرار من    

            عشق  يعني مخزن الاسرار من

خدای من دیوانه ام کس نمی داند که من دیوانه بودم

ظاهرم خوب است ولی ویرانه

بودم در درون قاب تو خانه ام را ساخته ام من چرا غافل ازاین کاشانه بودم

پس گذاشتمش تو جیبم ، ولی جا نشد.

در کیفم رو باز کردم ، ولی جا نشد

تصمیم گرفتم ببرمش تو اتاق ، ولی جا نشد.

بنابر این یه خونه براش گرفتم ، ولی جا نشد.

با خودم گفتم : یه باغ ! آره ! ولی جا نشد.

حتما تو کره زمین جا می شه ، ولی جا نشد.

پس گذاشتمش تو قلبم ، حالا دیگه جاش خوبه ،خوبه...

تازه می فهمم این که می گن دل آدم می تونه از دنیا هم بزرگتر باشه ، یعنی چی.

                                       برگرد....

 سلامی بر خواسته از دل و نشسته بر دل